Achtergrondinformatie
Groene sparrenluis (Elabobium abietinum)

Preventie waarnemen niet chemische bestrijding chemische bestrijding

De groene sparrenluis is tot 2 mm groot en zoals de naam al zegt, groen van kleur met rode ogen. De bladluis heeft een gedrongen bouw. Ook is hij zeer bewegelijk en loopt over twijgen. De sparrenluis heeft lange uitsteeksels achterlijf (sifonen) en een slanke staart. Er kunnen al grote aantallen voorkomen in het vroege voorjaar.
De groene sparrenluis overwintert als ei. In een zachte winter kan hij ook als volwassen exemplaar overwinteren. De eieren zijn ongeveer een halve millimeter groot en kunnen nogal verschillen van kleur, van geel, rood tot donker bruin of zwart. De larven zijn lichter groen dan de volwassen exemplaren. 
De meeste groene sparrenluizen planten zich voort zonder bevruchting. Deze luizen hebben geen vleugels. Echter omstreeks half juni ontstaan gevleugelde bladluizen en verspreiden zich. Deze gevleugelde groene sparrenluizen gaan op zoek naar nieuwe planten. Na half juni is de kans op een nieuwe plaag klein.

Gevoelige gewassen en schade
De groene sparrenluis heeft Picea-soorten als waardplant. De schadedrempel is afhankelijk van de soort en de cultivar. Picea glauca 'Conica', Picea pungens f. glauca, en Picea sitchensis zijn zeer schade gevoelig. Ook kan er ernstige schade ontstaan in de kerstbomenteelt van Picea abies en Picea omorika. 
De groene sparrenluis zuigt aan de onderkant van de naalden. Hierdoor ontstaan eerst gele vlekjes op de naalden. Later kleuren de naalden bruin en vallen ze vroegtijdig af. Deze aantasting kan zo ernstig zijn dat een plant sterft. Alleen de jonge naalden blijven gespaard voor de aantasting.
De aantasting kan voorkomen van september tot mei. Ook gedurende de winter komen levende sparrenluizen voor, als de winter niet te streng is. De grootste kans op schade is echter in het voorjaar, met een piek in mei. Na half juni is er geen schade meer te verwachten.