Sluipwespen 

In Nederland komen verschillende soorten sluipwespen voor. Sluipwespen lijken niet zoals de naam doet vermoeden op een wesp. Het zijn kleine beestjes van zo’n 2 mm groot. Ze hebben een glanzende zwarte kop en lichaam met bruine poten, lange antennen en opvallende nerven op de vleugels. 
Sluipwespen behoren tot de parasieten. Het vrouwtje legt een eitje in de bladluis. Dit doet ze met haar legboor die zich in haar achterlijf bevindt. Uit het ei komt een larve die zich voedt met de geparasiteerde luis. Geparasiteerde luizen zwellen op een krijgen een bruin, leerachtig uiterlijk. Na enige tijd verpopt de larve zich en komt de sluipwesp uit de mummie te voorschijn. Er is dan een rond gaatje zichtbaar in de bladluismummie. 
Het soort sluipwesp dat buiten spontaan het meest voorkomt, is Aphdius matricariae. Deze sluipwesp kan verschillende soorten bladluis parasiteren. Vooral aan de bladluismummies in het gewas is de aanwezigheid van sluipwespen waar te nemen. Er hoeft geen sprake te zijn van een grote luisaantasting. Soms zie je gewoon af en toe één geparasiteerde luis op het blad liggen. Soms kom je ook wel geparasiteerde luizen tegen die liggen op een soort sokkeltje. Het gaat dan om de sluipwesp Praon.
In kassen en tunnels worden sluipwespen wel ingezet tegen bladluis, maar ook tegen bijvoorbeeld andere plagen. Omdat een parasiet dikwijls is gespecialiseerd in één prooi is het belangrijk om goed te weten welke sluipwesp u moet inzetten. Dit in tegenstelling tot predatoren zoals bijvoorbeeld gaasvliegen, die zich voeden met meerdere prooien. Zo voedt de sluipwesp Encarsia zich specifiek met larven van wittevlieg. Ahidius ervi wordt gekweekt voor aardappeltopluis en zwarte bonenluis. Tegen katoenluis en groene perzikluis wordt de Aphidius colemani ingezet. Kwekers die onder glas of in tunnels sluipwespen willen inzetten, moeten daarom eerst de bladluis determineren om te bepalen welke sluipwesp geschikt is.

terug naar natuurlijke vijanden